واژه ای در قفس است

بعد از مدت ها خودمو مجبور کردم به نوشتن ساده ترین چیزهای زندگیم، برای اینکه بهت بگم خیلی باهات دوستم و اینکه چقد از دوست بودن با تو خوشحالم.

این روزها برای من خوبه، می تونم بگم عالیه و دقیقا روزاییه که همیشه ته ذهنم دلم می خواسته بهشون برسم و انقدر خوبن که گاهی نگران تموم شدنش می شم. من توی سراچه ی دل آرومم تو سکوتی که دیگه چندان اذیتم نمی کنه، دارم زندگی می کنم و مثل همه سعی در پولدار شدن دارم. فعلا همه ی آرزوهامو گذاشتم کنار (هرچند دیگه زیاد چیزی ازشون نمونده بود) و فقط به فکر یه ویراستار عالی شدن هستم. البته تنها چیزی که فکر می کنم حسرتش رو خواهم خورد، ادبیات کودکه که نشد دنبالش باشم، ولی امیدوارم باز هم فرصتی برای ادامه ش پیش بیاد.

این روزا ورزش هم می کنم. امروز توی باشگاه یکی از بچه های دوران خوابگاه رو دیدم. توی همون چند دقیقه کلی از زندگی من خواست سر دربیاره و من بعد از مدت ها تا حدی به یه آدم درباره زندگیم کمتر دروغ گفتم. نمی دونی چقد سخته که ادم همش مجبور باشه به دور و بریاش دروغ بگه و همش خودشو اون چیزی نشون بده که واقعا نیس که یه جور دیگه س. سخته و همش به خاطر زندگی تو این مملکت کوفتیه که هنوز حق های مسلم آدما اصلا به چشم نمیاد. اتفاقا یه چیزی هم درباره ی دروغام نوشتم. شاید اونم بذارم که بخونی.

**************

اوضاع کار هم فعلا که خوبه، جز اینکه دلم می خواست جایی باشم که بیشتر به دانش ویرایشم اضافه بشه ولی فعلا که همینیه که هست. به جاش کلی با دنیای مطبوعات که هیچ ارتباطی باهاش نداشتم آشنا شدم و سختیا و استرساشو درک کردم. الانم دارم نرم افزارای گرافیکی رو هم یاد میگیرم که به قول رئیسمون اگه ویراستار خالی اینجا اومدم، ویراستار خالی از اینجا نرم و چیزای دیگه ای هم یاد بگیرم. البته اون اصلا فکر نمی کنه که من از اینجا برم و به قول خودش حساب طولانی مدت رو من کرده، اما خبر نداره که من دور از چشم اون دنبال کارای بهتر می گردم. چون اصولا من نمی تونم مدت زیاد یه جا بمونم و اگر بمونم حال و روزم بدجوری به هم می ریزه. اینم یکی ازون خصلتای مزخرف منه دیگه.

و دیگه اینکه خیلی دلم تو این هوای خوب بهاری قدم زدن با تو رو آرزو داره. اونجوری که چشمامو ببندم و به اعتماد دستای تو، بی پروا توی کوچه ها راه برم...

توی این دنیای کثیف که هیچ چیز اون واقعیتی رو که داره نشون نمیده و حقیقت اون چیزی نیست که ما می بینیم، توی این دنیای کثیف که هیچکس نمی تونه به بغل دستیش حتی اعتماد کنه، چون انقدر دورویی و بی مرامی و بدذاتی زیاد شده، توی دنیایی که آدما تو روی هم لبخند می زنن و پشت سر می خوان همدیگرو تیکه و پاره کنن، من که نمی تونم اون چیزی رو که نیستم نشون بدم، همیشه شکست خورده ام. همیشه از دید دیگران متهمم و گناهکار. گناهم اینه که نمی تونم با کسی که ازش خوشم نمیاد (که متأسفانه کمم نیستن) بگم و بخندم، نمی تونم خودمو اون چیزی که نیستم نشون بدم و بدتر اینکه نمی تونم اون چیزی هم که هستم نشون بدم. توی این دنیای کثیف من از اول زندگیم تا حالا به تعداد انگشتای یه دستمم دوست ندارم، چون نمی تونم با هر آدمی که از راه می رسه دوست باشم. توی این دنیا من نمی تونم با کسی دوست باشم، ولی تمام صداقت و مرامی رو که می تونم براش داشته باشم به پاش نریزم. نمی تونم باهاش دوست باشم ولی اونو مث خودم ندونم، نمی تونم اونو دوست خودم بدونم ولی نصفه نیمه براش باشم و نمی تونم با کسی دوست باشم که اونم برای من اینطوری نباشه.

من توی این دنیای کثیف نمی تونم خیلی حرفای گل و بلبل، جز اون چیزی که بهش اعتقاد دارم، به آدما بگم و نمی تونم هی آدما رو تحقیر کنم و ازشون ایراد بگیرم (چیزی که خیلی خیلی خیلی رایج شده و آدما از این حربه برای بالا و بزرگ نشون دادن خودشون زیاد استفاده می کنن). نمی تونم مث خیلیا کارامو خیلی بزرگ تر ازون چیزی که هست نشون بدم و حتی اگر کار بزرگی کرده باشم، فکر می کنم بازم زیاد حرف زدن ازش خلاف ادب و فروتنیه و آدمی که باشعور باشه خودش حتماً اینا رو می فهمه و لزومی نداره من هی بزرگش کنم. (اما دریغ از اینکه خیلی از آدما خیلی بیشعورتر ازین حرفان و حتی اگر کسی از بینشون هم پیدا شه که ببینه، برای پررو نشدن اون آدم اصلاً به روی خودش نمیاره.) واسه همینه که با خیلی از آدما مشکل پیدا می کنم و چون از جنس همدیگه نیستیم، نمی تونیم همدیگه رو بفهمیم. واسه همینه که نمی تونم با خیلی از آدما کنار بیام، که خیلی از آدما هم نمی تونن با من کنار بیان.

هرچند تقصیر خودمه. تو دنیایی اینچنین باید عین بقیه ی آدما شد. وقتی که دیگه خوبی و مهربونی و ادب و احترام هیچ ارزش و معنایی نداره و جاشو پررویی و گستاخی و خودبزرگ بینی گرفته، ارزش ها تغییر می کنه و اون وقته که دیگه اگر اینطور نباشی، مشکل داری و متهمی.

شاید تقصیر خودمه، چون خیلی کم می تونم خودم رو به بقیه بشناسونم و همیشه چهره ی گرفته و محزونم خیلیا رو گمراه می کنه که این آدم تو خودشه و اصلاً اهل دوستی و ارتباط برقرار کردن نیست و خیلیا رو هم به این فکر میندازه که عجب آدم مغرور و چس دماغیه و اصلاً نمیشه باهاش حرف زد و ازین حرفا. و همیشه می دونم این کم حرف زدنم هم دلیل خیلی ازین افکاره. هرچند همیشه هم آدم هایی بودن که ازین ساکت و آروم بودن من گذشتن و دنیای صادقانه و بی غل و غش من رو شناختن و کم کم از راه اهلی کردن همدیگه تونستیم دوستی های خوب و پایداری داشته باشیم (اما یک دوست که به خاطر همین کثیفیایی که گفتم، انقدر تغییر کرد که انقدر دنیامون از هم فاصله گرفت که برای هم غریبه شدیم و مطمئنم حتی خودش هم نمی دونه که چقدر برای اون روزهای خوب دوستیمون دلم تنگ میشه).

می دونم که دنیای آدم ها هیچ وقت شبیه همدیگه نمیشه، اما کاش هنوز هم یه چیزای ثابتی وجود داشت. یه قوانینی یه چیزایی که بهش میگن وجدان، اخلاق؛ یه چیزای ثابتی که آدما از روی اون با هم رفتار می کردن و می دونستن فلان رفتار در هرجایی فلان نتیجه رو داره؛ چه تو خونه چه سرکار چه بازار و اتوبوس چه بین دوستات چه همکارات چه خونوادت و اونایی که باهاشون زندگی می کنی. کاش هنوزم بین ما آدما یه چیزایی بود که می دونستی اگر به اونا عمل کنی، خوبی می بینی و اگر نکنی بد می بینی و با بعضی کارا آدم محبوبی میشی و با بعضی کارا آدم منفور. کاش دوست شدن با آدما و اعتماد کردن بهشون انقدر سخت نبود. کاش یه چیزای بهتری وجود داشت؛ یه چیزایی که توی این روزای کثیف اقلاً ما آدما رو به هم نزدیک تر می کرد و به خاطر بودن کنار هم تحمل خیلی از سختی هایی رو که مجبوریم تحملش کنیم راحت تر می کرد. کاش حالا که این دنیا با ما مهربون نیست، ما آدم ها خودمون کمی با هم مهربون بودیم...

یک چیزهایی هست. یک چیزهایی که من و تو نمی دانیم چیست و گاهی در درون ما خودشان را نشان می دهد یا در خیابان وقتی که قدم می زنی یا در چشمان همکاران یا در صدای خشن پدر یا در نگرانی دوستانت یا چیزهای ماورایی.

یک چیزهایی هستند که حال تو را عوض می کنند. یک چیزهایی که معلوم نیست از کجا آمده اند و قصد کجا را داشته اند. یک چیزهایی که در دل تو آنقدر بی تابی می کنند و بالا و پایین می پرند که نمی توانی نشانشان ندهی. یک چیزهایی که گاهی تو را به فکر فرو می برد. گاهی هلت می دهد به خواندن غزل های سعدی و پست مدرن. گاهی مجبورت می کند که یک چیزهایی بنویسی. یک چیزهایی که دلت را برای دوستان قدیم و روزهای قدیم تنگ می کند. یک چیزهایی که باعث می شوند گاهی فقط بنشینی و غصه بخوری از همه ی چیزهایی که از دستشان دادی یا به دستشان نیاوردی. یک چیزهایی که نمی دانی چیست و نمی خواهی بدانی که چیست که شاید لطفش به همین ندانستن باشد.

حالی است حال این لحظه های من که بی تفاوتی نام می گیرد. بس که زخم می خوری و درد را تحمل می کنی و صدایت درنمی آید. بس که آهسته می گریی و هیچکس نمی فهمد. بس که در جواب نگرانی مادرت می گویی خوبی و با دوستانت آشفتگی محل کار را بهانه می کنی و به همکارت می گویی خوابت می آید و هی دروغ دروغ دروغ که درد تو چیزی است که تنها و تنها این کلمات نابالغ می توانند آن را بفهمند و بشنوند و داغ شوند.

و علیرضا روشن بخوانی که حالت چقدر تطبیق می کند با حال او در این شعرش:

مثل ِ توام من ای میز ِ کهنه
که زیر ِ نور ِ ماه
تا زباله دانی ِ سر ِ کوچه
تشییع ات می کنند
مثل ِ تو
دو سر ِ مرا هم می گیرند
همیشه همین بوده است
در آغوش
می آورند
بر دوش
می برند

 و این گونه تو بی تفاوت می شوی از دوست داشتن و دوست داشته شدن و از عصبانیت رئیس به خاطر ده دقیقه دیر رسیدن و دعواهای هر روزه در محل کار و این همه وقت گذشتن های بیخودی بدون هیچ کاری و حتی منصرف شدن از برنامه هایی که در سر داشتی و از صورت بی رنگت و چشم های گودافتاده ات و امیدواری همکارانت برای اینکه اتفاقی برایت نیفتاده باشد.

بی تفاوت می شوی به هرچه هست و خواهد بود. انقدر بی تفاوت که خوابت می گیرد و دلت می خواهد بخوابی و خودت را نبینی که معتاد شدی به غصه های این روزها.

و گاهی انقدر بار این دردها که مجبوری تنهایی به دوشت بکشی سنگین می شوند که تصمیم می گیری بی تفاوت شوی یا خودت را بزنی به بی تفاوتی و هیچ انگار نه انگار که دنیایی هست که انقدر تو را آزار می دهد و خدایی که انقدر خداست که چنین بازی هایی سر تو می آورد و تو را وادار به شورش می کند و تو با دلی پر از آشوب نیم نگاهی بر او می اندازی و عین آدم های بی تفاوت رد می شوی انگار نه انگار که هوای دلت چه سنگین و تاریک است.

باشد

دلت هرچه می خواهد بگو. هرچه می خواهد بکن. هرچه می خواهد بگری. هرچه می خواهد فریاد کن. هرچه می خواهد بهانه بگیر. هرچه می خواهد  طغیان کن.

باشد

تو بگو، بکن، بگری، فریاد کن، بهانه بگیر، طغیان کن.

باشد

هرچه تو بگویی اصلاً، هرچه تو بگویی

باشد

فقط بخوان، بنویس، حرف نزن، عشق نورز، غصه بخور، بجنگ

بجنگ اصلاً با هرچه زندگی است. هرچه بوی زندگی می دهد. هرچه تو را یاد زندگی می اندازد. هرچه تو را غافل می کند از وارونگی دنیا. هرچه تو را خوشحال می کند. هرچه تو را بیشتر غرق می کند در زندگی. هرچه تو را راضی می کند. بجنگ و بپرهیز از هرچیز که نامردی های این دنیا را از یاد تو پاک می کند.

باشد

بپرهیز از زندگی کردن در دنیایی اینچنین و ذهنی اینچنین

باشد

بعد از این بگذار زندگی آنطور پیش رود که باید. که تو را احمق نداند. که تو را پیرتر از اینکه هستی بکند.

باشد

دیگر بی تفاوت باش به هرچه هست و هرچه نیست. بی تفاوت باش به هرچه اتفاق می افتد. به هرچه از تو می خواهند. به هرچه می شنوی. به هرچه می بینی. به هرچه می خواهی.

باشد

بمیر بعد از این از این زندگی، نه برای رسیدن به زندگی والاتر، که فقط برای مردن و گم شدن و نبودن و آرامش...

دوستانی که می آیند و می روند و بر دل تو خاطره بر جای می گذارند یا زخم می زنند یا به اوج می رسانندت یا متلاشی ات می کنند.

دوستان خوب، دوستان مهربان، دوستان دوست داشتنی که به سختی آنها را اهلی کردی و چشم به چشمانشان دوختی و حرف هایشان را شنیدی و حرف هایت را شنیدند و قدم زدید و سیگاری آتش کردید و با هم گریستید و خندیدید و قول دادید به هم که دوست بمانید، حتی اگر دنیا وقیح تر و مسخره تر از این بشود که هست و وارونگی اش آنقدر زیاد شود که نتوانید روی زمین بایستید، دست های هم را محکم بگیرید و دلتان قرص باشد به بودن هم که هیچ چیز دیگر شما را نابود نکند و به زمین نزند و دست های هم را بگیرید که دیگر تنها نباشید و دیگر دروغی نباشد و همدیگر را دوست داشته باشید، حتی اگر هیچکس چشم دیدن این دوستی را نداشته باشد. و حرف هم را به سر چشم گذاشته باشید و دلتان قرص شده باشد به هم که دیگر هیچ چیز نخواهد بود که شما را از هم دور کند و دلتان را از هم غصه دار کند.

و بعدتر ... نه خیلی بعد حتی ... فقط کمی بعدتر ... به دنیای خود که هنوز در آن آنقدر کودکید که می توانید همه ی این قول و قرارها را  قبول کنید و هنوز فکر کنید که دنیا زیباست و دوستی ها هنوز حرمتی دارد و اعتماد هنوز معنایی دارد، ناسزا می گویید.

و حسرت می خورید و اشک می ریزید و غصه دار می شوید و ...

دوستی های که روزها و ماه ها برایش زحمت کشیدید و بزرگش کردید و با همه ی وجود مواظبش بودید، انقدر دور و تاریک می شوند که دیگر می خندی به ریش این روزگار که «احمق مردا که دل در این جهان بندد که نعمتی بدهد و زشت بازستاند»!

بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم

می روم و نمی رود ناقه به زیر محملم

این روزهای سرد پاییز چه خوش بر دل آدم می­ نشیند و تو را از کار کردن و هرچیز دیگر می ­اندازد و دل تو را هوایی می کند که بزنی به در و کوه و دشت و راه بروی و با خودت خلوت کنی و لذت ببری از خودت و از هوا و از این همه تنهایی و شاید کمی هم حرص دلت خالی شود جای اینکه سر این دکمه های کیبورد بیچاره

 و دلت گاهی هم هوای دوستان قدیمت را می کند در این هوا که خیلی وقت است ندیدیشان و یاد لحظه های خوبی می کنی با دوستانی که هنوز هستند، اما آن روزهای خوب دیگر کمتر سراغتان می آید

و چقدر دلت گریه می خواهد وقتی می بینی اسیر شدی بین دیوارهای یه اتاق با آدم هایی که تو را دوست ندارند، چون می خواهی کارت را درست انجام دهی، چون می خواهی به کارت و شغلت وفادار باشی و نمی خواهی مثل خیلی های دیگر بگویی که کسی چه می فهمد از ویرایش و اگر این ویرگول را نذاری چه اتفاقی در کائنات می افتد یا اگر این کلمه جدا نوشته شود یا سر هم چه تفاوتی در متن دارد و از همه ی این مزخرفاتی که از دهن مبارک یه ویراستار بیرون می آید و تو را می سوزاند تا اعماق وجودت و همه ی اینها به کنار، تو ادم بده می شوی چون با کسی که کاردرست کن نیست درمیفتی و رئیس هم ناچار است که حق را بدهد به کارمند قدیمی ترش هرچند تو را و حرف تو را بیشتر قبول داشته باشد.

 باز هم ... مثل همیشه... دلت که می گیرد سراغ نوشتن می روی  و بیرون می ریزی هرچه که حالت از آنها به هم می خورد و همه ی این استفراغ ها را به خورد چند عدد آدمی می دهی که هنوز پایه ی خواندن نوشته های تو هستند اگر کسی از آنها هم حتی مانده باشد.

صبح بلند می شوی و می بینی که دارد برف می بارد همینطور گوله گوله از آسمان که گاهی هم با باران همراه می شود و دل و تن آدم را خنک می کند و گاهی هم یخشان می زند.

روزگاری منتظر لحظه ای برای نوشتن مزخرفاتت بر روی کاغذ بودی و حالا این فرصت هر لحظه برای تو فراهم شده که دست از کار بکشی و تنها کاری که می توانی در این چاردیواری لعنتی بکنی که از چاردیواری غمگین دلت هم بدتر است، سراغ صفحه ی وردی بر روی کامپیوتر بروی و تایپ کنی، انقد که انگشتانت درد بگیرد.  

وقتی که حتی اینترنت هم قطع می شود و تو ارتباطت با دوستان اینترنتی ات هم قطع می شود و رئیس علف خوارت هم هیچ تلاشی برای درست کردن آن نمی کند،  می خواهی سر رئیست را محکم بکوبانی به سر خودت تا شاید کمی دلت خنک شود و سرت هم داغان شود از این همه رئیس بازی های احمقانه ی آدم نماهای علف خوار که تازه تو را به رستوران گران قیمتی هم مهمان می کند که مثلاً چه؟ که مثلاً خودش را در دلت جا کند یا بگوید که چه رئیس مهربانی یا بگوید...

و تو خسته ای ازینکه نمی دانی از این دنیا چه می خواهی؟ از این زندگی سگی؟ از این جوانی و زیبایی؟ از این همه روزها که به سرعت می گذرد و معلوم نیست ما را با خودش به کجا می خواهد ببرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

هوا که هی ازش دانه های کوچک خیس می ریزد توی سر و صورتت، حتی اگر از زمین و زمان هم حرصی باشی، دلت خوش و روشن می شود.

 دیوارها و این روزهای بی پایان سرکار و این دلتنگی برای نوشتن های دل آرام

چقدر دلم نوشتن می خواهد که تمام شده است و هیچ در من نمانده است از ذره ای طبع نوشتن و تیغ می زندم هر نوشته ای که می خوانم زیبا دلم پر می زند برای نوشتن و وبلاگ و .... و خیلی چیزهای دیگر

عاشق این هستم که لحظه های بیکاری یا عصبانیت در شرکت را پر کنم از صدای کلیدهای کیبوردی که محکم می کوبمشان برای نوشتن مزخرفاتی که کمی دلم را آرام کند با فونت 6 روی صفحه ی ورد که نکند کسی ناغافل از پشت من بگذرد و این دیوانه گویی ها را ببیند و فکرهای ناجور بکند

و آن وقت فقط می خواهم هرچه می شود تندتر و تندتر بنویسم بدون اینکه فکر کنم که چی می نویسم و با هزار غلط املایی و چه از آب در خواهد آمد این هوس های دیوانه وار من در سرکار

و بیچاره گوش های همکاران بی گناه

 چقدر چیزها هر روز در سرم پر می شود و تا می آید که وقتی و حالی پیدا شود تا بر صفحه ی ورد بیاید همه اش خالی می شود و معلوم نیست کجا پر می کشد برای خودشان و باید بگویم که چقدر دلم تنگ می شود برایشان

 نوشتن بیشتر از هرکار دیگری به درد من می خورد. هرچند که اصلاً به آن اهمیتی نمی دهم. هیچ اهمیتی...

به درد منی که از حرف زدن عاجزم و این روحم را مثل صدای آدم های بیشعور آزار می دهد.

آدم تنها که می­شه هرقدرم نخواد باز به چیزایی فکر می­کنه که در همة روزی که تو دفتره و مشغول کار و خوش و بش کردن با رفقاس، می­خواد از کله­ش بندازه بیرون.

آدم تو این مملکت، وقتی دامن پاش می­کنه و می­ره از خونه بیرون، اولین حسی که بهش دست می­ده اینه که الان چقد راحت­تر از قبل می­شه بهش تجاوز بشه.

آدم وقتی شب می­خوابه و قرص کامل ماه رو از پنجرة اتاقش می­بینه، خیلی کیفور می­شه، چون این فکر احمقانه رو می­کنه که الان ماه فقط مال اونه و تو این زاویه قرار گرفته، برای اینکه عکس قاب خالی پنجرة اتاقش بشه.

آدم از میون همة اشیای بی­جان دوروبرش فقط می­تونه به بادکنکا دلشو خوش کنه که یکم حرف آدم رو بفهمن و وقتی تنهاست دنبالش راه بیفتن و هی بپیچن به دست و پاش، اونجور که آدم خرکیف بشه که اقلاً یه چی هست که با آدم حال کنه. فقط عیبشون به اینه که عمرشون خیلی کوتاهه و وقتی تو با یکیشون انقدر انس گرفتی و شبی نصفه­شبی از صدای ترکیدنش از جا پریدی و قطره­های اشک تو چشات جمع شد، تازه می­فهمی که هیچی تو این دنیا وفا نداره. تازه می­فهمی که ای دل غافل، حتی بادکنکا هم، که انقد دوست­داشتنین، چقد بی­معرفتن.

تا حالا شده فک کنی که به متعلق به هیچ جا نیستی؟! فک کنی که چقدر دلت گرفته ازین جایی که هستی و روزها منتظرش بودی که بیای اینجا در حالی که قبل­ترها چقدر ازین جا متنفر بودی؟! تا حالا فک کردی که چقدر آدمایی که این­جوری فک می­کنن مزخرفن. تا حالا شده که مامانت به خاطر یه کار کوچیکی که نکردی، وقتی که تو حمومی، ازت یه سؤال فلسفی بپرسه (بدون اینکه خودش حتی بدونه) و تو همة مدتی که تو حمومی بهش فک کنی که «تو دیگه کی هستی هانیه»؟! و حمومت تموم بشه بدون اینکه حتی جواب این سؤالو پیدا کرده باشی.

شاید کافکا حق داشته که نمی­تونسته زندگی کنه، نمی­تونسته در آرامش و راحت و انگار نه انگار زندگی کنه. و آفرین شاید به اون که اینو فهمید و نذاشت که زندگی به بازیش بگیره. اون زندگی رو به بازی گرفت تا بفهمه که همة آدما انقدر احمق نیستن که زندگی رو راحت و بی­خیال بگذرونن انگار نه انگار که هر روز این زندگی داره در حق ما چه جنایت­هایی که نمی کنه و ما به روی خودمون نمیاریم. آفرین به کافکا که این زندگی رو از رو برد و نشون داد که این دنیا ارزش زندگی کردنو نداره. هرچند عذاب کشید، حتماً خودش فکرشو کرده بود که ارزششو داره.

و حالا ما که مثلاً می­خوایم زندگی کنیم به چی رسیدیم؟ حالا زندگی به ما چی داده که مثلاً به کافکا نداده؟؟؟ هیچی جز ذلت کنار اومدن با دنیا و به روی خود نیاوردن این همه بدبختی و جنایت و فرسودگی  و عذاب کشیدن. فقط موندن یه هیچ گنده. فقط همین...

گاهی آدمایی که تو رو بیشتر از همه دوست دارن بیشتر از همه مایة عذاب و ناراحتیت می­شن و این از همه چیز دردناک­تره. اگر کمی قوی­تر بودم و شجاعتم بیشتر بود، تنهای تنهای زندگی می­کردم بدون هیچ آدمی هیچ دوستی هیچ همدمی. زخمایی که آدما می­زنن گاهی خوب­شدنی نیست.

تو این روزگار، که همیشه یه جای کارش می­لنگه، کاش زندگیم برنامه­ای پیدا می­کرد و می­دونستم که چی­کار می­خوام بکنم و هر روز صبح که از خونه بیرون میام کجا می­خوام برم و حتی برنامة دو ساعت دیگه­م چیه و یه ماه دیگه قراره چی بشه و بالاخره من قراره چی جوری زندگی کنم و کی بالاخره می­رم کلاس ورزش و کی یه عالمه کتابی که قراره بخونم رو می­خونم و یه عالمه فیلمی که می­خوام ببینم رو می­بینم و کی تصمیم می­گیرم برم زبان بخونم و کی کی کی کی کی کی ....

من نمی دونم وقتی به یکی برمی­خوری که داره گریه می­کنه چطور باید باهاش حرف بزنی و کمی تسکینش بدی تا اون از اینکه آدمی مث تو به تورش خورده خوشحال بشه.

امروز الهه مخارج یه بچة بدسرپرست رو قبول کرد. منم خیلی دلم بچه خواست، ولی الهه بهم گفت تو باید مامان بابا بگیری نه بچه. الهه راس می­گه. شاید باید به اشکان بگم برای منم یه بابا مامان پیدا کنه. گاهی اوقات اینو بیشتر از هرچیز دیگه می­خوام.

یه آدم 27 ساله دیگه چطوری می­تونه انتظار داشته باشه که عاشق بشه مث جوونیاش، اونطور که دیگه هیچی رو جز عشقش نخواد و نبینه؟ اونطور که دیگه بدون فکر و دو دوتا چارتا کردن فقط از عشقش لذت ببره. چه انتظاریه که دیگه آدمی تو این سن بتونه واقعاً عاشق بشه و دلش برای عشقش مدام بتپه و با یه روز ندیدنش شور بزنه و با دیدنش غش و ضعف بره و تو آغوشش از همة دنیا فارغ باشه. این چه خواسته­ایه که تو از یه آدم 27 ساله داری؟؟؟

همیشه لحظه هایی هست که فکر می کنی تنهای تنهایی و در همان لحظه ها کسانی هستند که دوست دارند در کنار تو باشند و تو خود از دوست داشتن آن ها ناآگاهی و آن ها خود از تنهایی تو بی خبرند.

 و این ها چه خوب وارونگی دنیا را به ما یادآور می شوند...

براي هم كلاسي و استاد عزيزم

سفر به اصفهان؛ پايتخت فرهنگي ايران! بعد از هشت ماه ديدار دوباره­ي دانشگاه و روح زخمي­اي که حالا ديگه داره جون مي­ده تو اين دانشگاه، تو بچه­ها، تو استادا. صورت­هاي خسته و ناراضي و نااميد و چشم­هايي که ديگه حتي از برق مبارزه هم خاموش شده و قلب­هايي که تسليم شده و فکر فرار که داره از سر و کول ذهن هر کسي بالا مي­ره. فرار از شهر خودت، از دانشگاه خودت، به خاطر سرکوب يک اسم، يک حرف، يک باور. دانشگاهي که پوسيده­تر شده و دانشکده­اي که هنوز واردش نشدي هرم سنگين فضاش نفستو مي­گيره و تو، با اينکه خيلي خيلي عجله داري براي زودتر رها شدن از تسويه­حساب و دانشکده و فوق­ليسانس، باز هم مي­توني صداهاي خفه­شده­ي استادا و بچه­ها رو بشنوي و صورتک­هاي خسته و درمونده و بي­اميدشون رو ببيني و صداي محزون استاد هميشه­مهربون شادت که حالا به خاطر بردن اسم سروش تو يکي از کلاساي دکتريش بهتون خورده و تا هميشه از تدريس اون درس محروم شده و چشمان آبي هم­کلاسيتو که بغض کرده و پشيمونه از اينکه دکتري قبول شده که داره مي­ترکه بس که دهنشو بسته. بس که مجبور بوده حرف نزنه و اعتراض نکنه و فکر مي­کنه که تنهاست، اما تنها نيست. دانشگاه پير اصفهان که جز پير کردن آدم­هاي جوون هيچ مدرک معتبر ديگه­اي نمي­ده و جز دست و پا زدن تو ورق­پاره­هاي مرده و خراب کردن ادبيات هيچ آموزگاري­اي در حق من نکرد و جز خاطره­ي يک استاد مهربون هيچ­چيز ديگه در ذهن من نکاشت.

و شهر که دود گرفته و بي­روح شده و هيچ­چيز مثل قبل نيست که حتي ديگه صدايي هم از پل خواجوي پير (تنها دوست اصفهاني من) درنمياد و ديگه صداي اذون مسجد شيخ لطف­الله دل آدمو نمي­لرزونه و ديگه آبي کاشي­هاش رنگ خدا نيست و خدا هم انگار مرده تو اين شهر که بوي خون هنوز تو کوچه پس کوچه­هاش بيداد مي­کنه. شهري که زيباست، اما درون يک قفسه. قفسي از تعصبات و کوردلي­ها و ناداني­ها. قفسي که درون قفس بزرگ­تري جا خوش کرده. قفسي به اسم ايران...  

من آدم­های این شهر را نمی­شناسم و این همه حرف را که توی دلم تلمبار شده نمی­توانم بگویم و بنویسم. این همه حرف که دارد می­ترکاندم... که دارم می­میرم... که دلم می­خواهد تمام شوم از این روزهای سرد خالی بی­هیچ... از نبودن و نداشتن... خسته­ام از این همه بیقراری و دلتنگی و حسرت... و تشنة یک لحظه آرامش... یک لحظه سکوت ... یک لحظه لذت بردن از آنچه زندگی می­کنی... و زندگی چه کلمة بی­معنایی است برای کسانی که درد دارند... که خسته­اند... که پیر شده­اند شاید، از این همه زندگی که نکردیم و نفهمیدیم که چه شد... که چرا  اصلاً بودنی بود که چرایی باشد... که دردی باشد... که درمانی نباشد... که چه بر سر ما آمده و بر سر دل­های ما که دیروز می­­ایستادند بر سر دوستی­هایی که اهلی شدنمان را به رخ می­کشیدیم و امروز ما و دوستی­هایمان به کجا می­رود؟!!!

چقدر پاهایم خسته شده­اند بس که فکرهایم را راه برده­اند این سو و آن سو و جز چند قطره اشک بی­نصیب مانده­اند از هر آنچه باید بعد از یک فکر طولانی نتیجه داشته باشد. و بر گونه­هایم داغی خیس که می­نشیند یادم می­آید از شادی­هایی که نداشته­ام و دلیلی هم برای داشتنشان نداشته­ام یا اگر داشته­ام فقط برای دل خوش کردن بوده... که اغلب اوقات حتی به بستنی چوبی­ای هم راضی شده­ام که فقط شاد باشم... اما به چه قیمت؟ فراموش کردن دردهایی که انقدر عمیق­اند که اگر تک تک آدم­ها در تک تک ثانیه­های زنده بودنشان برای آنها اندوه داشته باشند باز هم کفایت نمی­کند.

و من خسته شده­ام از زندگی و دلم می­خواهد این را فریاد بزنم... انقدر فریاد بزنم که گوش کوه­ها را کر کنم و همة ابرها را بگریانم و زمین را بر جا میخکوب کنم... و در همین حال می­دانم که فریادم به گوش آدم کناری­ام هم نمی­رسد... و این عجیب دردی است... و این غریب روزگاری است... که می­توان خود را به راحتی کشت... خیلی راحت­تر از آدم­های قصه­های سالینجر... که تو ر ا روزگاری است که کشته­اند و تو خود خبر داری یا نداری و خودت را به بی­خبری زده­ای.

و هوا هنوز تاریک است (چون شب است) و فردا که بشود خورشید دوباره طلوع می­کند و زمین هنوز گرد است و به دور خورشید می­گردد... و خورشید بزرگ است و داغ... و کهکشان خیلی بزرگ­تر است... و تنهایی تو خیلی خیلی بزرگ­تر است... و این را حتی آدمی که کنار تو نشسته و ساکت است هم نمی­فهمد... و هر چه تو خودت را به شیشة صورتت می­کوبانی و دست تکان می­دهی و فریاد می­زنی، هیچ­کس تو را از پشت این شیشة اندوه­زده نمی­بیند... و فریادت را نمی­شنود و نگاهی هم به تو نمی­اندازد... و دنیا چقدر شیرین است برای کسانی که می­خواهند در آن زندگی کنند و جز زندگی کردن به چیزی فکر نمی­کنند و چیز دیگری نمی­بینند و نمی­شنوند و نمی­خواهند.

خوش به حال خیابان­های شهر که پر است از تنهایی آدم­ها...